Tweedelevencrisis

De oermens werd hooguit dertig jaar oud. In dit licht bezien ben ik al bijna vijftien jaar over datum. Op de helft van mijn tweede keer dertig jaar, als ik geluk heb. Holy Mozes. Had iemand me niet wat eerder kunnen waarschuwen? Ik ben er nog niet eens achter wat het doel was van die eerste dertig jaar, laat staan dat ik weet hoe ik de komende tijd moet inrichten. Eén ding is zeker: het wordt niet méér van hetzelfde. Want ik ga nu écht die bestseller schrijven. Per ezel naar Santiago de Compostela. Een Bed & Breakfast in Taipei beginnen. Deze tweede kans, hoewel alweer voor de helft verlummeld, ga ik maximaal benutten.

Om me heen zie ik meer van die midden-veertigers onrustig heen en weer schuiven op hun toch niet meer zo comfortabele bureaustoelen. Er wordt ineens een moestuin begonnen, een cursus auramassage gevolgd of therapeutisch broodgebakken. Allemaal vege tekenen van een naderende, danwel volop in gang zijnde tweedelevencrisis. Want we moeten op zoek naar onze levensopdracht. Onze innerlijke bron ontdekken voordat ie verdampt. Maar wel rap een beetje, want anders slaat de klok twaalf en veranderen we in dikke, saaie pompoenen.

En als het gewoon niet lukt? Wat als ik mijn roeping niet hoor omdat ik krampachtig mijn jeugd aan het herbeleven ben op een fout eighties-feest? Dan heb ik vast nóg een leven achter de hand, zo ergens vanaf mijn zestigste. Het wordt krap aan, maar ik geloof heilig in driemaal is scheepsrecht. En daarna is het écht game over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *